Hulug - koniec żywota

 Śmierć przyszła do Huluga cicho, niczym niespodziewany cień w burzliwej zamieci Ice Wind Dale. Mroźny wiatr był tak silny, że jego pieśni, te same, które towarzyszyły każdej podróży, ucichły. Śnieg spadł na jego ciało, unieruchamiając je w białym grobie. Gdy ostatni oddech ulotnił się z jego ust, Hulug zrozumiał, że jego ziemska podróż dobiegła końca. Ostatnim co widział, była piękna i potężna Zorza Polarna rozświetlająca całe niebo. 
 
 A jednak dusza Huluga nie była gotowa, by zniknąć. Jego astralna projekcja – echo dawnego życia i pełna siła jego duchowej esencji – oderwała się od ciała, dryfując w przestrzeni między światami. Widok Icewind Dale, jego ostatniego miejsca spoczynku, zniknął, gdy Hulug został wciągnięty w wir astralnej energii. Hulug stał na skraju świadomości, unosząc się jako eteryczna projekcja astralna w niekończącej się otchłani Sigil – Miasta Drzwi. Jego ciało, zniszczone przez brutalną zamieć Ice Wind Dale wywołaną przez Auril, było teraz tylko wspomnieniem, a dusza, oderwana od materialnego świata, szukała ukojenia. Jednak Sigil nie było miejscem ukojenia – było miejscem chaosu, możliwości i zdrady. 
 
Sigil, z jego chaotycznymi ulicami i pulsującą magią, było zarówno piękne, jak i przerażające. Hulug, pozbawiony ciała, ale wciąż świadomy, wędrował między istotami, które zdawały się nie dostrzegać jego obecności. A jednak jego muzyczna dusza przyciągała uwagę, nawet w astralnej formie. W zaułku pełnym mgły i cieni spotkał postać – anioła, Neta. Anioł ten pomógł Hulugowi zyskać bardziej namacalną formę oraz odnaleźć się w mieście — znaleźć pracę oraz szukać informacji jak może powrócić do swojego wymiaru, gdy jego ciało nie przetrwało.   
 
Ta znajomość pozwoliła mu na poznanie zupełnie innego świata, odzyskanie nadziei i możliwość dalszego rozwoju. Ale stała się również tą, która odebrała niewielką namiastkę stabilności, którą udało mu się uzyskać. To tutaj, w brudnym zaułku pełnym cieni, w mrocznej piwnicy wampir złapał go w pułapkę. Okradł Huluga nie z dóbr, ale z wolności – jego dusza została zamknięta w stanie zawieszenia, pomiędzy światem żywych, a Planami Zewnętrznymi. Stał się jednym z Oczekujących. 
 
W tym stanie Hulug dryfował w pustce, pozbawiony głosu, ruchu i pieśni, które były dla niego kiedyś tak ważne. Był zamknięty w swoim własnym cichym więzieniu, gdzie jedyną towarzyszącą mu melodią był dźwięk ciszy.  
  
Czas w stanie Oczekiwania był pełen niematerialnych wspomnień i refleksji. Hulug rozważał swoje życie – pieśni, które śpiewał, historie, które opowiadał, i czyny, które popełnił. Zastanawiał się, czy jego działania – zarówno te piękne, jak i te pełne gniewu – były warte tego losu.  
  
Po nieokreślonym czasie, wezwanie dotarło do jego duszy – wezwanie, które wyrwało go z tej bezruchomej otchłani. Został przyzwany przed sąd w Planach Zewnętrznych, gdzie jego czyny, zarówno jako barda, jak i pół orka, miały zostać ocenione. Astralny blask otoczył go, a pustka Oczekujących zniknęła. Został przywołany przez sąd w Planach Zewnętrznych. Sigil, ze swoim chaosem i zdradą, pozostało za nim, gdy Hulug znalazł się na sali sądowej w Mechanusie – miejscu doskonałego porządku i równowagi. Hulug czuł się tam mały, niemal nic nieznaczący, choć wiedział, że ten moment zaważy na jego wieczności. 
Sala sądowa była ogromna, nieskończona. Konstrukty modronów unosiły się w geometrycznym układzie, obserwując Huluga z zimną precyzją. Ich głosy, metaliczne i monotonne, przemawiały jednocześnie, jakby były jednym bytem. „Hulug, twoje życie zostanie teraz ocenione. Twoje czyny, zarówno dobre, jak i złe, będą zważone na wadze równowagi.”   
— Hulug, syn muzyki i chaosu — rozległ się metaliczny głos jednego z modronów. — Twoje czyny zostaną teraz zważone na wadze równowagi. 
 
Hulug stanął przed sędziami, jego astralna forma migotała w świetle. Pierwszy wyłonił się obraz jego życia. Hulug widział swoje dłonie chwytające lutnię po raz pierwszy, widział tłumy śmiejące się i tańczące przy jego pieśniach, ale widział też momenty swojej gniewnej natury – chwile, gdy orkowa krew brała górę i przemoc zastępowała harmonię. Każdy akt buntu, każda przelana przez niego krew była wyciągnięta na światło. Obrazy jego życia zaczęły pojawiać się wokół niego – każdy moment, każda decyzja, każdy czyn był teraz wystawiony na pokaz. Modrony wymieniały się uwagami, analizując każdy aspekt jego istnienia.   
 
— Zabiłeś wielu, — przemówił drugi modron, wyliczając jedno po drugim morderstwa, które wynikły z jego gniewu lub nieostrożności. — Ale także ocaliłeś życie tych, którzy byli bezbronni. Twoje pieśni przynosiły ukojenie i radość, ale także wzbudzały chaos. 
 
— Czy zasługuję na potępienie? — zapytał Hulug, choć jego głos wydawał się równie odległy jak jego ciało. 
— Twoje czyny były mieszanką światła i mroku, — dodał inny. — Musimy zrozumieć, jakie były twoje intencje. Czy byłeś narzędziem harmonii, czy chaosu? 
  
Hulug, choć przerażony, przemówił.  
— Nie byłem idealny. Moje pieśni były darem, ale moja krew pół orka czasem brała górę. Nigdy nie chciałem szerzyć zła, ale też nigdy nie byłem w stanie uciec przed swoją naturą. 
— Prawdą jest, iż unikałeś wyznawania boga orków Gruumsha oddając się w nauki Milil, ale zbłądziłeś. Twoje ostatnie miesiące stały się dalekie od wyznawanych przez nią prawd. Twe połączenie z boginią zostało zatracone — Hulug pobladł — ale to dzięki jej łasce trafiłeś przed sąd. Jako bard, balansowałeś między porządkiem a chaosem. Twoje pieśni leczyły rany, ale twoje czyny czasem te rany otwierały. 
 
Modroni zaczęli analizować momenty jego życia z jeszcze większą precyzją – jak w podróży po Kociołkach Małych uratował pseudosmoka z niewoli. Jak ryzykował własne życie, by uratować załogę Rzygacza przed kościanym rekinem. Jak zapłakany reanimował Gordona na polu ziemniaków. Ale też sceny walki, gdy wyżynał mefity jeden po drugi. Jak jego nieostrożne użycie magicznego przedmiotu doprowadziło do śmierci szczurołaczycy. Oraz jak wielokrotnie zbliżał się do stania się ogarniętym przez furię Gruumsha, gdy zazdrość o Gordona władała jego ciałem. 
 
Proces trwał wieczność, a może tylko chwilę – Hulug nie mógł tego stwierdzić. Na koniec, głos modronów stał się jednym, zbiorowym tonem.  
— Nie jesteś istotą czystego zła, ani czystego dobra. Jesteś fragmentem harmonii wszechświata. Twoje życie było pełne zarówno harmonii, jak i dysharmonii. Zostaniesz wysłany na Plan Zewnętrzny, który odpowiada twojej równowadze. Tam rozpoczniesz nowy rozdział swojej egzystencji. 
 Gdy wychodził z sądu, niosąc ciężar swoich wspomnień, Hulug zrozumiał jedno – jego historia jeszcze się nie skończyła. Jego pieśni miały dalej rozbrzmiewać, nawet jeśli ich melodia stała się echem w Planach Zewnętrznych. Hulug poczuł, jak jego dusza rozświetla się – decyzja została podjęta, a on mógł ruszyć w swoją dalszą podróż.