Nauki Dahlii w Czarnej Wieży

 Ciemność Czarnej Wieży otulała każdego, kto znalazł się w jej wnętrzu, jak ciężka, niemal materialna mgła. Przez pierwsze tygodnie uczucie to było wyjątkowo mocne i nie dające o sobie zapomnieć nawet w trakcie snu. Jednak im więcej czasu spędziło się w okowach tego zamku, tym bardziej mrok stawał się przyjazny.  Dahlia, jak każdego ranka, stała na środku wielkiego dziedzińca, którego podłoga była wykonana z polerowanego obsydianu, odbijającego złowrogi blask magicznych latarni. W ręku dzierżyła swój krwawy miecz – nie był to zwykły oręż i Dahlia do końca nadal nie wiedziała co potrafi. Ilnezhara w swych naukach starała się naprowadzić dziewczynę na odpowiednia drogę, ale to ona sama ostatecznie musiała ja odkryć. 
 
Pomieszczenie zadrżało zapowiadając nadejście nauczyciela. Przed nią, w swojej smoczej formie, stał Tchazzar. Jego ogromne, czerwone skrzydła rzucały cienie na ściany wieży, a łuski błyszczały jak rozżarzone węgielki. Jego przenikliwe, złote oczy zdawały się widzieć każde niepewne drżenie jej dłoni. Odkąd się tutaj pojawiła widziała jego ludzka formę tylko raz – tamtego dnia, gdy niechętnie zgodził się dać jej aprobatę. 
 
— Czy wiesz, co decyduje o zwycięstwie w bitwie? – ryknął, a jego głos odbijał się echem od ścian —Nie miecz, nie magia, ale umiejętność przewidywania ruchów przeciwnika. Czy potrafisz przewidzieć mój następny ruch, Dahlio? 
 
Słowa te wybiły się w głowie Dahlii jak mantra, powtarzał je codziennie przed rozpoczęciem każdego treningu. Dahlia zacisnęła zęby i skupiła się. Wiedziała, że trening z Tchazzarem nigdy nie jest łagodny – jego techniki były bezwzględne, ale skuteczne. Czerwona smocza łapa ruszyła w jej stronę z niesamowitą prędkością. Dziewczyna uskoczyła w bok, z trudnością zachowując równowagę.  
 
— Za wolno! – warknął smok — Nie masz czasu na zastanowienie. Instynkt musi przejąć kontrolę! Niech twoja głowa planuje dziesięć kroków w przód, a twoje ciało reaguje z prędkością błyskawicy. Zawsze musisz być pewna następnego ruchu – tylko tak zyskasz przewagę. 
 
Dahlia podniosła się, zaciskając dłonie na rękojeści miecza. Oddech jej przyspieszył. Z każdym kolejnym ruchem Tchazzara – łapą, ogonem, a nawet potężnym skrzydłem – dziewczyna zaczynała rozumieć jego taktykę. Tchazzar celowo zmieniał tempo i kierunek, testując jej reakcje, zmuszając ją do przewidywania kolejnych ataków. 
 
Po godzinach nieustannej walki, Dahlia w końcu znalazła okazję do kontrataku. Zaskoczyła dziadka precyzyjnym cięciem, które zatrzymało jego łapę w pół ruchu. Czerwona łuska zabrzęczała pod ostrzem, a Tchazzar uśmiechnął się, odsłaniając rząd ostrych jak sztylety zębów. 
 
— Dobrze, dziewczyno. Zaczynasz rozumieć. Ale to dopiero początek. Jeśli chcesz przetrwać jako opiekun Blacka, musisz być o wiele lepsza niż to. Przygotuj się – jutro zmierzymy się z czymś trudniejszym 
 
Dahlia opuściła miecz, ledwo utrzymując się na nogach. Serce biło jej szybko, ale w jej oczach pojawił się błysk determinacji. Wiedziała, że trening w Czarnej Wieży nie będzie łatwy, ale u boku smoczego dziadka była gotowa stawić czoła każdemu wyzwaniu, które nadchodziło. Tchazzar nie rzucał pustych obietnic w eter. Każdego dnia wyzwania, które czekały na Dahlie stawały się coraz bardziej wymagające, ale to dzięki nim jej siła i zdolności rosły z tygodnia na tydzień. 

 Promienie magicznego światła wlewały się przez wysokie okna Czarnej Wieży, oświetlając imponującą bibliotekę pełną starych ksiąg i magicznych reliktów. Jej prywatna kolekcja, która została w zamku w Rivendall, była zaledwie ułamkiem tego, co zgromadziła Ilnezhara. Wykorzystując każdą wolną chwilę od treningów z Tchazzarem, zagłębiała się w księgach. 

 Dahlia siedziała przy dębowym stole, przed sobą miała otwartą księgę z migoczącymi runami. Ilnezhara, w swojej humanoidalnej postaci, stała obok niej, wspierając brodę na delikatnie zakrzywionych palcach. Jej miedziana skóra zdawała się mienić w blasku światła, a jej oczy – przenikliwe, ale pełne ciepła – obserwowały wnuczkę. 

— Te runy są bardziej skomplikowane niż przypuszczałam —powiedziała Dahlia, marszcząc czoło — Każdy symbol zdaje się zmieniać, kiedy tylko odwrócę wzrok. 

Ilnezhara uśmiechnęła się lekko, siadając obok dziewczyny.  

— To dlatego, że magia runiczna jest jak żywe stworzenie. Reaguje na Twój stan ducha. Jeśli jesteś zdenerwowana lub rozproszona, runy to wyczują. 

Dahlia westchnęła, odkładając pióro. Jej irytacja była wręcz namacalna. Ilnezhara sięgnęła po filiżankę herbaty stojącą na stole, upijając mały łyk.  

— Nie zapominaj, że uczysz się w tempie, którego większość ludzi nigdy by nie wytrzymała. Jesteś jak młody smok uczący się latać – czasami musisz zaufać sobie i swoim instynktom. — Miedziana smoczyca wskazała na otwartą księgę — Spójrz jeszcze raz, ale zamiast próbować kontrolować runy, po prostu obserwuj je. Pozwól im opowiedzieć Ci swoją historię. 

Dahlia spojrzała na starożytne symbole, wstrzymując oddech. Tym razem nie starała się ich rozszyfrować – po prostu patrzyła. Ku jej zdziwieniu runy zaczęły powoli układać się w sensowny wzór, tworząc historię starożytnych bitew i sojuszy smoków. Dziewczyna poczuła, jak napięcie z niej opada. Zagłębiała się w historie, która stawała się coraz bardziej klarowna. Zrozumiała jak niewiele wie i jak wiele nadal jest poza jej zasięgiem. Przede wszystkim zrozumiała, że Strefa Materialna to najlepsze w czym przyszło jej dorastać i wzrastać. Ilnezhara uśmiechnęła się z dumą. 

—  Właśnie tak. Magia to nie tylko moc, ale także umiejętność zrozumienia i wsłuchania się w świat wokół Ciebie. Masz smoczą krew, Dahlio – w Twoich żyłach płynie instynkt, który zawsze będzie Cię prowadził. 

Chwile takiej nauki i spokoju były dla Dahlii bezcenne. W Ilnezharze znalazła nie tylko mentorkę, ale także babcię, której mądrość i cierpliwość były źródłem siły w trudnych chwilach. Wiedziała, że te momenty spędzone w bibliotece Czarnej Wieży zostaną z nią na zawsze – jako wspomnienie magii i poznanie dotychczas nieznanego świata, który daleko wykraczał poza księgi, które dotychczas czytywała. Ale lokalizacja Czarnej Wieży nadal pozostawała dla niej tajemnicą... 

 

Dahlia siedziała w swoim pokoju, wąskim i surowym, jedynym schronieniu w miejscu pełnym starożytnych mocy. Przez ostatnie dwa lata ta przestrzeń stała się bliższa niż powinna. Smocze światło wiecznie płonących świec oświetlało jej twarz, gdy wpatrywała się w pierścień leżący na stole. Pierścień, w którym uwięziony był Black – demoniczny syn Mephistophelesa i Vanifer, jej towarzysz życia. Choć był z nią każdego dnia, to nigdy nie mogła dotknąć jego prawdziwej formy, spojrzeć w jego oczy. Był tylko psem, cieniem tego, kim mógł być. 

Dahlia westchnęła. W głębi duszy czuła ciężar swojej misji – rolę, którą narzucił jej pakt. Dwa lata w Czarnej Wieży nauczyły ją wiele o strategii, magii i lojalności. Ale czym była lojalność, jeśli nie przymusem? Tchazzar i Ilnezhara traktowali ją z szacunkiem, a jednocześnie z wymagającą surowością, jakby miała być zbrojnym ramieniem paktu, nie osobą. 

Podniosła wzrok na sufit pokryty runami, które zdawały się pulsować delikatnym blaskiem. Zawsze była otoczona mocą – magią starszą niż czas, starszą niż świat, w którym się wychowała. Ale w tej magii nie było miejsca dla jej ludzkich słabości. Czuła się jak obcy w swoim własnym domu, jak ktoś, kto nie przystaje ani do świata smoków, ani do świata diabłów, a tym bardziej do świata ludzi. 

Podszedł do niej Black, w swojej demonicznej psiej formie, jego czerwone oczy świeciły łagodnym, choć niepokojącym blaskiem. Położył łapę na jej kolanie, jakby chciał powiedzieć, że ją rozumie. Dahlia uśmiechnęła się lekko. Nawet on, z całym swoim mrokiem, był jedynym, kto zdawał się rozumieć ciężar jej samotności. 

— Czy to wszystko ma sens? – wyszeptała, choć Black nie mógł odpowiedzieć. Ten pokój był jedynym pomieszczeniem, gdzie mogła przywołać Blacka, jednak pakt ograniczał im możliwość porozumiewania się. Od dwóch lat nie słyszeli swoich myśli. Black wpatrywał się w nią, jego spojrzenie było głębokie, niemal ludzkie w swym wyrazie. W tych oczach widziała odbicie własnych wątpliwości. Czy była tylko pionkiem w grze smoków i diabłów, czy może mogła coś zmienić? Czy jej przeznaczenie było z góry ustalone, czy miała jeszcze szansę wybrać własną drogę? Być może w tej ciszy znajdzie odpowiedzi, których szukała – odpowiedzi na pytanie, kim naprawdę jest i jaką chce odegrać rolę w nadchodzącej wojnie przeciwko Asmodeusowi. 

Dahlia poczuła dziwne przyciąganie – jakby sama Wieża wołała ją. Jej kroki odbijały się echem, gdy wędrowała wzdłuż ścian pokrytych runami, które wydawały się ożywać w blasku magicznego światła. Ilnezhara i Tchazzar wieczorami zazwyczaj byli zajęci paktami i planami, a Dahlia korzystała z tego czasu, by odkrywać miejsca, o których rzadko się mówiło. 

Tej nocy trafiła na schody, które prowadziły w dół, do ukrytej części wieży. Dotąd nie zauważyła ich, choć przemierzała korytarz wielokrotnie. Serce jej przyspieszyło, gdy zaczęła schodzić na dół. Powietrze stawało się coraz chłodniejsze, a kamienne ściany zdawały się emanować dziwną energią. 

Na dole odkryła drzwi – czarne, zdobione smoczymi runami i metalem, który wydawał się pulsować, jakby miał własne życie. Gdy dotknęła ich dłonią, runy rozbłysły. Drzwi otworzyły się bezszelestnie, ujawniając ogromne pomieszczenie wypełnione starymi przedmiotami, księgami i artefaktami, które zdawały się być zbyt potężne, by leżeć tak po prostu w jednym miejscu. 

Dahlia weszła ostrożnie, a jej wzrok padł na lustro stojące w centrum komnaty. Lustro było niezwykłe – jego powierzchnia była jak spokojna woda, odbijająca obraz, który nie był rzeczywistością. Zbliżyła się, a jej odbicie zmieniło się. Zamiast siebie zobaczyła smoka – smoka o jej oczach, o jej determinacji. Poruszyła ramionami, a smok wysoko uniósł skrzydła. Dahlia cofnęła się, ale poczuła, że coś ją zatrzymuje. To było miejsce stworzone dla niej – dla jej krwi, dla jej dziedzictwa. 

Zaczęła przeglądać księgi, które znajdowały się na półkach. Jedna z nich opisywała przeszłość Czarnej Wieży – że została zbudowana przez Ilnezharę jako bastion wiedzy i mocy, aby chronić najważniejsze sekrety smoczego rodu i świata. Inna księga mówiła o paktach, które powstały w tym miejscu, o sojuszach, które zmieniały bieg historii. 

W rogu pokoju Dahlia odnalazła zbroję zbudowaną ze smoczych łusek, która wydawała się stworzoną specjalnie dla niej. W momencie, gdy jej ręka dotknęła metalowej powierzchni, poczuła, że coś się zmienia – jakby zbroja reagowała na jej obecność.  

— To jeszcze nie jej czas — głos Ilnezhary rozniósł się po pomieszczeniu. Kobieta stała w progu drzwi. — Zjadłaby cię nie zostawiając żadnych resztek. Najpierw moja droga skup się na swoim mieczu. Stańcie się jednością.  
Obecność babci ułatwiła Dahlii zapoznanie się z tym miejscem. Prywatna przewodniczka pokazywała i tłumaczyła wszystko na bieżąco. Dahlia coraz bardziej rozumiała, kim była i jakie wyzwania czekały ją w przyszłości. Wiedziała jednak, że wiedza, którą tutaj odkryła, nie była przeznaczona dla każdego. Była strzeżona dla tych, którzy mieli odegrać kluczową rolę w wydarzeniach, które miały nadejść. Z kim dane będzie jej dzielić, to się okaże... 

 

Poranek w Czarnej Wieży był zawsze pełen napięcia. Dahlia, ubrana w swój strój treningowy, z łukiem przewieszonym przez ramię i mieczem wiszącym u biodra, czekała na wyznaczonym miejscu spotkania w wielkiej sali, gdzie runiczne kolumny wznosiły się pod sklepienie tak wysokie, że zdawało się, jakby sięgało nieba. Przestrzeń była chłodna, pełna ciszy, którą przerywały tylko kroki jej dziadków. 

Ilnezhara weszła pierwsza, w swojej humanoidalnej postaci, z długim płaszczem obszytym miedzianymi nićmi, który trzepotał delikatnie za nią. Za nią Tchazzar przybył w swej pełnej smoczej postaci, jego czerwona łuska lśniła w magicznym świetle unoszącym się w sali. Widok potężnego smoka obok miedzianej czarodziejki zawsze robił na Dahlii wrażenie, choć już powoli przywykła do ich majestatu. 

— Dziś będziesz musiała połączyć to, czego nauczyłaś się od każdego z nas — oznajmiła Ilnezhara, uśmiechając się tajemniczo — Magia i strategia nie mogą istnieć osobno. Przetrwają tylko wtedy, gdy staną się jednością. 

Tchazzar zaryczał, przysiadając na tylnych łapach 

— Pamiętaj, że bitwa to nie miejsce na wahanie. Masz myśleć szybko i działać skutecznie. Zobaczymy, czy potrafisz przewidzieć ruchy przeciwnika i odpowiednio wykorzystać moc, którą ci przekazano 

Dahlia uniosła głowę, czując, jak adrenalina krąży w jej żyłach. Ilnezhara machnęła ręką, a po środku sali pojawił się magiczny krąg, który wypełnił się świetlistymi konstrukcjami – iluzje przedstawiające groźne bestie i rywali, które wydawały się niemal realne.  

— Twoje zadanie — powiedziała Ilnezhara — to nie tylko ich pokonać, ale też zrozumieć, jak zareagować na ich różnorodne umiejętności. 

Pierwsza bestia, ogromny wilk z płonącymi oczami, rzuciła się w stronę Dahlii. Dziewczyna odruchowo naciągnęła łuk i wystrzeliła strzałę, która zatopiła się w iluzorycznym stworzeniu. W tym samym momencie kolejny przeciwnik – mosiężny golem – rzucił się na nią z ogromnym młotem. Dahlia przewróciła się, szybko formułując w myślach zaklęcie, którego uczyła ją Ilnezhara. Słowa magii wypowiedziała głośno, a lód otoczył golema, zatrzymując go na miejscu. 

— Dobrze — rzuciła Ilnezhara, z cichym uznaniem w głosie — Ale czy wiesz, co stanie się teraz? 

Dahlia zerknęła na Tchazzara, który przyglądał się jej intensywnie. W jego spojrzeniu zobaczyła wskazówkę. Magia lodu zatrzymała golema, ale także odwróciła uwagę Dahlii od niewidocznej pułapki. Zanim zdążyła zareagować, jedna z kolumn w magicznym kręgu ożyła, spadając w jej stronę. 

Jej refleks – wyszlifowany przez niezliczone godziny treningów z Tchazzarem – uratował ją. Uskoczyła na bok, wystrzeliwując strzałę w magiczną kolumnę, która rozpadła się na drobne kawałki. Ilnezhara uśmiechnęła się łagodnie.  

— Jesteś blisko zrozumienia równowagi 

Tchazzar zaryczał ze śmiechem, którego echo wypełniło salę.  

— Nieźle, dziewczyno. Ale to tylko początek. Prawdziwa bitwa to chaos i nieprzewidywalność. A teraz… przygotuj się na kolejną rundę. 

Dahlia skinęła głową, czując, że ucząc się od swoich dziadków, staje się silniejsza. Każda lekcja była krokiem w stronę jej przeznaczenia – krokiem ku wielkości. 

Ilnezhara uśmiechnęła się lekko, przyglądając się Dahlii, która podniosła miecz i stanęła na środku sali. Miedziana smoczyca skinęła dłonią, a kolejne iluzje zaczęły pojawiać się w kręgu. Tym razem byli to nie tylko wrogowie, ale i sprzymierzeńcy – magiczne konstrukcje przypominające wojowników i towarzyszy broni. Dahlia zmarszczyła brwi, starając się zrozumieć nowe wyzwanie. 

— Nie każda walka polega na samotnym zniszczeniu przeciwnika — powiedziała Ilnezhara, jej głos był melodyjny, ale stanowczy — Musisz nauczyć się współpracować, prowadzić i wykorzystywać umiejętności innych, a przede wszystkim dbać o nich. To jest klucz do prawdziwej potęgi w bitwie. 

Tchazzar, w swojej gigantycznej postaci, ryknął potężnie. 

— Pamiętaj, że w chaosie walki każda sekunda się liczy. Jeśli zawahasz się lub źle zinterpretujesz sytuację, możesz stracić przewagę – a nawet życie swojego sojusznika. 

Dahlia skinęła głową, czując, jak adrenalina ponownie napływa do jej żył. Gdy tylko krąg run rozbłysnął, otworzyła się przed nią wizja bitwy. Jej „sojusznicy” – konstrukty magiczne – czekali na jej polecenia, a przeciwnicy zaczęli atakować z każdej strony. 

— Ty tam! Trzeci po lewej, formacja obronna! — krzyknęła, próbując skoordynować ruchy swoich „sojuszników” z własnym atakiem. Jednocześnie wystrzeliła strzałę w stronę jednego z przeciwników, neutralizując zagrożenie, które zmierzało w jej stronę. 

Zauważyła, że jej drużyna zaczęła poruszać się zgodnie z jej poleceniami, ale chaotyczna natura treningu komplikowała sytuację. Konstrukty magiczne, choć posłuszne, reagowały tylko na klarowne rozkazy. Dahlia musiała być szybka i precyzyjna – balansując między strategią, magią a fizycznym wysiłkiem. 

Jednym z bardziej wymagających momentów było, gdy wilkopodobne bestie zaatakowały jednocześnie dwóch różnych sojuszników. Dahlia musiała podjąć decyzję – kogo ratować. Wybrała jednego z nich, a drugiego poleciła bronić innym. 

Tchazzar obserwował wszystko uważnie. Gdy Dahlia skończyła, spocona i zmęczona, ale triumfująca, smok powoli uniósł się w górę na swoich potężnych łapach.  

— Dobra robota — powiedział, jego głos wypełnił całą salę — Ale nie zapominaj, nie zawsze będziesz miała luksus wybrania mniejszego zła. Musisz być przygotowana na straty. 

Ilnezhara zbliżyła się, kładąc dłoń na ramieniu wnuczki i obdarowując ciepłym uśmiechem 

— Nauka nie polega wyłącznie na perfekcji. Polega na zrozumieniu swoich błędów i pracy nad nimi. Ale widzę postęp. Twój potencjał jest wyjątkowy, Dahlio. 

Dziewczyna spojrzała na swoje ręce – drżały lekko z wysiłku, ale jednocześnie czuła coś nowego. Pewność siebie. Zrozumiała, że treningi, choć surowe i wymagające, nie były tylko kolejnymi lekcjami – były tworzeniem jej własnego charakteru. Każdy błąd, każda decyzja i każde zwycięstwo budowały fundamenty pod przyszłość. 

— Co dalej? — zapytała, podnosząc wzrok na dziadków, gotowa na nowe wyzwania. 

Tchazzar uśmiechnął się z zadowoleniem, a Ilnezhara rozłożyła ramiona, jakby chciała ukazać jej całą potęgę Czarnej Wieży. 

— Przed nami jeszcze wiele lekcji 

 Kolejny poranek w Czarnej Wieży, który wyglądał dokładnie tak samo jak każdy z ośmiuset, które tutaj spędziła. Dahlia stała w sali głównej, wyczuwała napięcie – coś w powietrzu było inne, cięższe niż zwykle. Ilnezhara i Tchazzar czekali na nią, ich spojrzenia były równie przenikliwe jak zawsze, choć teraz kryło się w nich coś więcej.  

Ilnezhara w swej ludzkiej postaci odezwała się pierwsza.

— Dahlio, nauczyłaś się wiele przez te dwa lata. Magia, strategia, opieka nad sama wiesz kim – wszystkie te lekcje były przygotowaniem na wyzwania, które dopiero nadejdą. 

Tchazzar, w swej pełnej smoczej postaci, przemówił rykiem, który wypełnił całe pomieszczenie.  

— Nadszedł czas, abyś opuściła Czarną Wieżę. Wrócisz na ziemię, gdzie czeka na ciebie prawdziwe wyzwanie – przetestowanie wszystkiego, czego się nauczyłaś. Tam nie będzie nas obok, ale twoja siła i determinacja pozwolą ci przetrwać. 

Dahlia poczuła, jak serce jej przyspiesza. Przez dwa lata ten zamek był jej domem, miejscem nauki, refleksji i prób. Myśl o opuszczeniu go wydawała się zarówno ekscytująca, jak i przytłaczająca.  

— Co mnie tam czeka? — zapytała, choć znała odpowiedź - przyszłość była niepewna, pełna tajemnic i zagrożeń. 

Ilnezhara podeszła bliżej, kładąc rękę na jej ramieniu.  

— Na ziemi czekają na ciebie kolejne artefakty i wyzwania, które musisz wypełnić dla paktu. Ale przede wszystkim musisz wypełnić swoje zadanie jako opiekunka Blacka. To tam zaczniecie wspólnie budować życie, które zadecyduje o losach Canii i przyszłości Wieloświata. 

— Będzie to test nie tylko twoich umiejętności, ale także twojego charakteru — głos Tchazzara był pełen powagi — Musisz być gotowa na to, że nie wszystko pójdzie zgodnie z planem. Czasami najlepsze strategie wymagają improwizacji. 

— Skoro nadszedł już ten moment — Ilnezhara złączyła dłonie i wypowiedziała kilka słów, a obok Dahlii pojawił się Black w psiej postaci. Ukłonił się w stronę smoków i ledwie zauważalnie zamerdał ogonem, gdy jego wzrok napotkał się ze wzrokiem Dahlii — Zanim jednak wypuszczę cię z moich rąk przypomnę WAM najważniejsze sprawy. 

Ilnezhara rozgadała się, upewniając, że wszystko na pewno jest zrozumiałe i zdają sobie sprawę z konsekwencji, które będą nie tylko czekały ich, ale i (Dahlia już bardzo dobrze wie o co chodzi). Tchazzar odkaszlnął cicho, co przy jego rozmiarach nadal brzmiało jak grzmot. 

— Wydaje mi się droga Ilnezharo, że wystarczy im tego kazania — wzrok jego był wymowny — lada moment powróci Anvil ke-Xazadûl 

— Racja — kobieta pokiwała głową — zatem czas na was. Jesteś gotowa? 

Dahlia skinęła głową, choć w jej sercu wciąż kryła się niepewność. Spojrzała na Blacka, który leżał obok niej w formie demonicznego psa. Jego czerwone oczy spoglądały na nią z dziwnym zrozumieniem, jakby wiedział, że ich wspólna podróż tak naprawdę dopiero się zaczyna. 

— Jestem gotowa —powiedziała, choć głos jej nieco drżał. Wiedziała, że opuści Czarną Wieżę z bagażem doświadczeń, ale także z ciężarem odpowiedzialności. 

Ilnezhara uniosła rękę, przywołując portal – migotliwą bramę prowadzącą na ziemię 

— Idź z odwagą i mądrością, które tu zdobyłaś. Niech świat pokaże ci, kim naprawdę jesteś. 

Tchazzar ryknął po raz ostatni, jakby chciał przekazać jej ostatnią dawkę swojej siły.  

— Powodzenia, dziewczyno. A jeśli kiedykolwiek nas potrzebujesz – wiesz, gdzie nas szukać. I pamiętaj, my ZAWSZE patrzymy 

Dahlia spojrzała na swoich dziadków, czując mieszankę wdzięczności i smutku. Zrobiła krok naprzód, a portal otulił ją migoczącym światłem. Zanim zniknęła, odwróciła się jeszcze raz, patrząc na salę Czarnej Wieży – miejsce, które było świadkiem jej przemiany. A potem wszystko się zmieniło. Otoczyło ją przeraźliwe zimno i ciemność. W uszach wył żałośnie wiatr, a w głowie usłyszała niezwykle znajome “Ach prawie jak w domu”